| تبليغات | X |
|
در سپهر آفرينش زهره زهراست اين مظهر امّ اب و انسيه الحوراست اين كعبه را بنگر كه احرام طوافش بسته است اصل ايمان ، كعبه جان ، مادر طاهاست اين **** در خانه كوچك نبي خاتم شد جلوه نما قبله نماي آدم اين اصل و جود است كه در مقدم او افلاك نموده قامت خود را خم **** امام ميكده عشق فاطمي نسب است حلاوت لب او رشك دانه رطب است ولادت پسر و مادر است ، يار آمد نماز در خم ابروي يار مستحب است **** عمري است كه خم نشين نامت هستم مي نوش شبانه روز جامت هستم در نام تو جمع است خم و مي با ني اي باني عشق من غلامت هستم
بيا بشنو در اين سال محبت كه باشد نغمه ها پيغمبرانه حديث درس و بحث و شوق و كوشش ولي اينك به آهنگ زمانه به زنگ نور هاي آسماني به شور و شوق ايام جواني عروس آسمان خورشيد زيبا ز پشت كوه هاي سخت سر زد دوباره بلبلي سرمست از وصل ميان لاله و گل بال و پر زد شب و ظلمت ز گيتي رخت بربست عروس آسمان بر تخت بنشست از آن بالا به رسم ديده باني به هر چه بود دلخواهش نظر كرد به ناگه ديد غول ترسناكي از اين ديدار احساس خطر كرد ندانم چيست اين موجود مغرور ولي دانم كه نامش هست كنكور غلط گفتم كجا كنكور غول است كه جهل ماست غول اين بيابان اگر بر جهل خود پيروز گرديم شود كنكور بر ما سهل و آسان ولي خاصيت آن التهاب است از اين رو چشمه چشمم پر آب است تلاش وكوشش و شب زنده داري كليد فتح اين راه دراز است بود معلوم بر هر نكته داني در رحمت به روي دوست باز است نياز اين ره عالي دو بال است يكي كوشش يكي هم اتكال است
بشكست ز سنگ حادثه ساغر عشق شد حاصل آن كشتن زهراي بتول(س) هم خانه نشين نمودن رهبر عشق غم شكسته دلان را اميد خاتمه نيست كه بي تو عرش خدا را قوام و قائمه نيست ز ناله هاي علي(ع) در سكوت معلوم است شبي به غربت شام فراق فاطمه(س) نيست به وصف دلبر عرش آشياني به حسن و دلربايي جلوه حق به قامت ، رشك سرو بوستاني ز مهرش دل شراب عشق نوشد كه جام كوثرش(س) را نيست ثاني به روز رزم با دشمن نبيني چنين قدرت به ملك لامكاني به شهر علم پيغمبر(ص) بود در خراج جان او صد جان جاني دعاي آدم(ع) از او مستجاب است كه دارد نام او بر لب نهاني جمال عشق را مشهود و شاهد بود فرمانرواي آسماني خرد حيران بود از كار حيدر(ع) نشان دارد ز يار بي نشاني الا اي آن كه در اين پهنه خاك امام مطلق خلق جهاني كتاب ناطقي و ناصر دين حكومتگر به هر روح و رواني علي(ع) عالي اعلي تويي تو وصي مصطفي(ص) سرّ بياني دو چشمت مست حسن ايزد پاك جمال سرمدي را ديده باني به وصفت قاصر و الكن خلايق فراتر از سرود اين و آني مثال ذات بي مثل الهي كه صاحب منصب باغ جناني ضياي حضرتِ اَللهُ نوري سماوات و زمين را عزّ و شاني امير مطلق دشت غديري كه اين حق تو باشد ني فلاني فلك را جز تو ماهي نيست هرگز و گلزار ولا را باغباني كتاب عشق را بسم اللّهي تو به نامت بازگردد هر زباني مقام هل اتي را شهرياري بده جامي به يار تشنه جاني به تيغ آبدار ذوالفقارت بسوزي مشركان را دودماني پيمبر را ز امر حق وزيري حسودان را به ذلت مي كشاني تويي ناجي نوح و قبله عشق فراتر از مكان و از زماني فصاحت را امير بي بديلي بسي والاتر از وهم و گماني ز گفتار بليغت همچو قرآن مسخّر كرده اي هر نكته داني عروج عشق را اسرار غيبي كه معراج نبي را ارمغاني در اين كشور كه با نامت قرين است ولايت مي نمايد حكمراني بود سيّد علي تا رهبر ما در اين سودا نيابد ره زياني منم حجت گداي كويت اي گل ز آتش خواهمت خط اماني
اي زده پرچم خوبي به بلنداي فلك وي تماشاي جمال تو تمناي ملك هر كه بر مهر تو پيوست فقد كان نجي هر كه از مهر تو ببريد فقد كان هلك غرض از خلقت هستي تويي اي مايه حسن عشق شيرين تو بر سفره ايجاد نمك گل كجا صورت خندان و لطيف تو كجا بشكند دست خبيثي كه بزد بر تو كتك برگ گل شد سند غربت و تنهايي گل كه بر او نكته مظلومي بلبل شده حك غنچه هم از اثر باد خزان پرپر شد شد به ميزان عمل مهر گل و غنچه محك دست غيرت ز قفا بسته شد آن روز ولي جان او داشت هوس تا كه درآيد به كمك كه گل از باغ جدا گشت پي غصب فدك
هر آن كه سينه ز رنگ و ريا نگه دارد حريم صحبت عشاق را نگه دارد نصيحتي كه ز پير مراد مي شنود به هر كجا به عيان و خفا نگه دارد چو در الست بلي گفت در طريق ولا هماره جانب عهد و وفا نگه دارد در آستان محبت به بزم اهل نظر به شوق باده دو دست دعا نگه دارد از آن كه باد سحرگاه پيك جانان است حريم خاطر باد صبا نگه دارد به هر طرف پي ديدار ديده گرداند به شوق ديدن آن آشنا نگه دارد به غير ذكر دلآرام لب فرو بندد به جز به كوي خرابات پا نگه دارد اگرچه حجت دلخسته را وصالي نيست به عجز دامن ابن الرضا نگه دارد
|
|
